EVNOUS

1η μέρα Κυριακή 7 Αυγούστου 2011

Από το αεροπλάνο τα κεραμύδια στις στέγες των σπιτιών ενέπνεαν μια ζεστασιά , που σε συνδυασμό με τα πολλά δέντρα και τους καθαρούς μεγάλους δρόμους σε καλωσόριζε η Βουλγαρία μέσα από τα χωριουδάκια της.
Σόφια . Ο Μάρτιν με περίμενε στο αεροδρόμιο και απογοητεύτηκε που αντί να μείνω σπίτι του έκλεισα να μείνω σε ξενοδοχείο. Μου έδωσε εισιτήριο για το λεωφορείο και με οδήγησε στο χόστελ όπου με περίμενε ένα τεράστιο διπλό κρεβάτι και ένας Ολλανδός συγκάτοικος ο Φράνζ. Άφησα τα πράγματά μου και ο γλυκός και σεμνός φοιτητής Μάρτιν μου πρόσφερε μια δόση από τη Σόφια by night. H κυριακάτικη ήρεμη ατμόσφαιρα της πόλης με γέμισε με κύματα χαλάρωσης. Πόσο τυχερή είμαι που επισκέφτομαι πρωτεύουσες τον Αύγουστο , και τις απολαμβάνω χαλαρές, ήρεμες, γλυκές. Αισθάνομαι σαν να κολυμπάω ανάσκελα πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας και με πηγαίνει το ήρεμο κυματάκι όπου θέλει. Ακολουθώ το ρυθμό της πόλης αβίαστα, χωρίς πρόγραμμα ημέρας, χωρίς έγνοιες ανθρώπων. Παρατηρώ το καθετί γύρω μου, κτίρια, δέντρα, ταξί, μπαρ, εστιατόρεια, λεωφορεία, περιπολικά αστυνομίας, τα προιόντα στο σούπερ μάρκετ όλα έχουν τη δική τους ξεχωριστή βουλγάρικη προσωπικότητα. Πηγαίνουμε σε ένα κτίριο 17 ορόφων για να δούμε τη θέα. Η ταράτσα του εστιατορείου είναι κλειστή, και μένουμε να κρυφοκοιτάμε τα φώτα της πόλης πίσω από την κουρτίνα του διαδρόμου του τελευταίου ορόφου. Γυρνάμε με ταξί. Στο ξενοδοχείο με υποδέχονται 4 γάλλοι και συζητάμε ποια είναι τα καλύτερα σημεία της πόλης που αξίζει να εξερευνήσουμε . Ο Φρανζ επιστρέφει και συζητάμε όλοι για τα κουσούρια του ξενοδοχείου με σατυρική και αστεία διάθεση. Είμαστε συνταξιδιώτες. Γι αυτό λατρεύω τα χόστελ παρά την όποια ποιότητά τους. Γιατί γνωρίζω τουρίστες που με ένα σακίδιο γυρνούν τον κόσμο όπως εγώ. Συχνά μου συμβαίνει σε χόστελ να γνωρίσω κάποιον και να συμπέσουν οι προορισμοί μας. Με τους συγκατοίκους μου στο δωμάτιο μοιράζομαι το όνειρο του ταξιδιού, την ηδονή, την έξαψη, τη λαχτάρα της εξερεύνησης του αγνώστου , το καρδιοχτύπι που μας ξυπνά νωρίς το πρωί. Με τους μοναχικούς συνταξιδιώτες μου ανταλλάσουμε βλέμμα βαθιάς επικοινωνίας και κατανόησης, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.

Ο Φράνζ κοιμάται. Αυτό το χόστελ αξίζει για το τεράστιο διπλό κρεβάτι που έτυχε να μου προσφέρει. Κατά περίεργο λόγο όσο πιο κακής ποιότητας είναι ένα χόστελ τόσο πιο κοντά έρχονται οι ένοικοί του. Χαιρετιόμαστε και τρώμε όλοι μαζί στο μοναδικό τραπέζι σαν να γνωριζόμστε χρόνια, σαν να είμαστε όλοι στην ίδια παρέα. Αυτό σε ποιο πολυτελές ξενοδοχείο συμβαίνει τόσο αυτόματα και αβίαστα;

Ακούω την ανάσα του Φράνζ που κοιμάται. Δήλωσε ξετρελαμένος από το Βελιγράδι και απογοητευμένος από τα Σκόπια. Θέλω να πάω και στα 2. Επιτέλους θα γνωρίσω τους γείτονικές χώρες που από μικρή τις βλέπω στο χάρτη. Το μόνο που μου θυμάμαι από το σχολείο σε σχέση με τα Βαλκάνια είναι 2 λέξεις: Βαλκανικοί πόλεμοι.
12 χώρες σχηματίζουν τα Βαλκάνια.
Κάθε χωρισμένο έδαφος κρύβει μια ιστορία.
Άραγε στα δέντρα υπάρχουν σύνορα; Στέκουν ακίνητα και βλέπουν τους φίλους τους απέναντι με άλλη ονομασία να μιλούν άλλη γλώσσα;
Τα πουλιά όμως δεν έχουν σύνορα.
Ντύνομαι πουλί με τα φτερά της φαντασίας μου και πέφτω για ύπνο.

2η μέρα Δευτέρα 8 Αυγούστου

Αυτή τη στιγμή κλείνω 24 ώρες που λείπω από το σπίτι μου και ήδη αισθάνομαι πως λείπω 1 βδομάδα.
Καθώς κοιμόμουν δεν ξέρω αν σκεφτόμουν ή ονειρευόμουν , το μυαλό μου όμως ήταν σε ένα αγαπημένο πρόσωπο κι έβλεπα ιστορίες. Όταν αποτοξινώνομαι από παρέες και είμαι μακριά, αυτός που μένει στο κατακάθι, είναι τελικά αυτός που με απασχολεί καθημερινά χωρίς να το συνειδητοποιώ. Γράφοντας ξέρω ότι θα με διαβάσει μια φίλη μου που με συντροφεύει αόρατα σε όλα μου ταξίδια. Είναι τελικά οι ίδιοι οι άνθρωποι αυτοί που μας συντροφεύουν ή η σκέψη μας για αυτούς;

Στη σημερινή βόλτα στο κέντρο της πόλης αναθυμήθηκα δυο πράγματα που μου προκαλούν εξάρτηση στο lonely travel.
Το πρώτο είναι η πρώτη μέρα σε μια ξένη πόλη , ανάμεσα σε ξένους, όλα καινούργια, όλα για πρώτη φορά. Αισθάνομαι σαν πρωτοκάνω έρωτα , αυτοσχεδιάζω. Μπαίνω στον παλμό της πόλης, ακούω τους πλανόδιους μουσικούς, ακούω τους ραδιοφωνικούς σταθμούς στο κινητό μου, ρωτάω τους περαστικούς να μου δώσουν οδηγίες στο χάρτη και ζωγραφίζω μια διαδρομή μέσα από όμορφες, πρωτόγνωρες και ανεπανάληπτες εικόνες. Δε θέλω κανείς να με αποσυντονίζει από τη μαγεία της πρώτης μέρας μου σε μια καινούργια πόλη. Μετά η κάθε μέρα έχει και μια μικρή επανάληψη, όλο και κάποιον δρόμο θα ξαναπεράσω , όλο και κάποιον γνωστό θα ξανασυναντήσω. Και ο παλμός δεν ξαναγίνεται ποτέ τόσο φρέσκος, τόσο αυθόρμητος, τόσο ακέριος.
Το δεύτερο είναι η συνειδητοποίηση της θρησκευτικότητάς μου. Επισκέπτομαι ναούς , τζαμί και προσεύχομαι. Σήμερα κάθισα 1 ώρα στην εκκλησία Αλεξάντερ Νέβσκυ έκλεισα τα μάτια και ξαναθυμήθηκα ύμνους που από μικρό παιδί έψαχνα τον τρόπο για να τους εντάξω στη ζωή μου. Σκέφτομαι αποσπάσματα από τη Δύναμη του τώρα, από ινδουισμό και γιόγκα από τον Απόστολο Παύλο. Σε κάθε θρησκεία βρίσκω μια αλήθεια και σε κάθε αρχαίο ναό μια μεγαλειότητα. Απ’εξω μεγαλειώδης και μέσα λιτή και απέριττη εκκλησία, δροσερή , χωρίς καρέκλες και πολυελαίους, με λίγους ξύλινους πάγκους και παλιές βυζαντινές αγιογραφίες . Επισκέφτηκα και πάλι ένα τζαμί. Αυτή η απλότητα να μένεις ξυπόλητος σε ένα χαλί και να προσεύχεσαι σε στάση βρέφους πάντα με συγκινούσε πολύ περισσότερο από κάθε άλλη θρησκεία. Και ο ήχος τους καλέσματος, σαν μουσική μέσα από λέξεις , τραγούδι ιερής χροιάς πάντα με ενέπνεε να προσευχηθώ πολύ περισσότερο από τον ήχο της καμπάνας.
Κάποτε στην Κίνα αφού προσευχήθηκα μπροστά σε ένα τεράστιο Βούδα, σκυφτή για ώρα , με απόλυτο δέος, μόλις σηκώθηκα αντίκρυσα μια ηλικιωμένη Κινέζα ανάμεσα σε τουρίστες που πηγαινοέρχονταν και φωτογράφιζαν. Με κοιτούσε συγκινημένη και μου χαμογελούσε. Πάγωσα. Με πλησίασε με έπιασε από τον ώμο και μου έδωσε μια πανέμορφη εικόνα του Βούδα. Ήταν σαν μια μυστική προσφορά θρησκευτικής αλληλεγγύης. Την έχω πάντα στο πορτοφόλι μου και πάντα θυμάμαι αυτά τα λίγα συγκλονιστικά δευτερόλεπτα που με συνέδεσαν με αυτή την ηλικιωμένη γυναίκα χωρίς να μιλήσουμε . Άλλη μια απόδειξη ότι υπάρχει Θεός.
Αυτές οι ιερές στιγμές κάνουν την αξία του μονού ,ή αλλιώς μοναξιά , αναντικατάστατη. Τα περισσότερα αξιοθέατα είναι θρησκευτικού περιεχομένου. Κι εγώ δε θέλω απλά να τα φωτογραφίζω, αλλά να χάνομαι μέσα στη ζωντανή , ιερότητα που μου αποπνέουν, από τόσο κοντά μοναδικά και ανεπανάληπτα. . Δε θα ξεχάσω τη μισή ώρα που πάγωσα κοιτώντας απ’ έξω την Παναγία των Παρισίων, και πώς η παρέα μου μου φώναζε να φύγουμε. Δεν ήθελα να μιλήσω, είχα χάσει τη μιλιά μου και δεν ήθελα κανέναν να μου χαλάσει αυτή την ανεπανάληπτη στιγμή. Γι αυτές τις στιγμές αξίζουν ταξίδια.

Σήμερα τρώγοντας πρωινό γνώρισα τον Ιρλανδό ιδιοκτήτη του μπαρ κάτω από το χόστελ. Ο Τζόνι μου πρότεινε να επισκεφτώ ένα υπόγειο κρυφό μπαρ όπου συχνάζουν ηθοποιοί και συγγραφείς. Μετά το πικνικ στο Σόφια γκάρντεν επέστρεψα στο ξενοδοχείο όπου με υποδέχτηκαν άλλοι 2 γάλλοι στο κρεβάτι μου , που σημαίνει ότι πρέπει να πάω στο διπλανό μονό κρεβάτι. Ήδη γύρισαν 10 χώρες συζητούσαμε για προορισμούς και μιλούσαμε για τις πρωτεύουσες σαν να είναι στάσεις λεωφορείου. Ό ένα μου είπε πως θέλει να πάει από Κωνσταντινούπολη Βενετία με τρένο και μετά με καράβι. Δηλαδή περίπου 40 ώρες ταξίδι. Δεν το πειράζει. Νιάτα!

Όταν γνωρίζω τέτοιους συνταξιδιώτες πώς να μη νιώθω τυχερή και ευτυχισμένη που ζω και απολαμβάνω στο έπακρον τη στιγμή μαζί τους με ελάχιστα χρήματα χωρίς μιζέρια;

Από την εκκλησία το πρωί βρέθηκα σε στριπτιζάδικο το βράδυ. 3 ευρώ το εισιτήριο και 1,5 το ποτό. Τώρα κατάλαβα τι θέλουν τόσες Βουλγάρες στην Αθήνα.

3 Μέρα Τρίτη 9 Αυγούστου

Άφιξη στη Φιλιππούπολη. Ο Στέφαν με περιμένει με θερμή αγκαλιά. Είναι ο μοναδικός τον οποίο κάλεσα για καφέ από το couchsurfing. Το ξενοδοχείο μου είναι το πιο γλυκό ήσυχο και ρομαντικό που θα μπορούσα να βρω. Μέσα στην παλιά πόλη , ανάμεσα σε δέντρα, μόνη μου στο δωμάτιο , παραδοσιακή επίπλωση, μόνο 10 ευρώ με πρωινό. Απ’ ευθείας σκέφτομαι πως θα μπορούσα να μείνω εδώ όλο τον Αύγουστο αντί να ξοδέψω μια περιουσία στα ελληνικά νησιά .
Η ξενάγηση του Στέφαν ήταν γεμάτη εκπλήξεις, κρυφές τοποθεσίες για τέλεια θέα, συζητήσεις για τη βουλγαρική κοινωνία, οικονομία, πολιτική. Ο μισθός του δασκάλου εδώ είναι 200 ευρώ. Οι συντάξεις ξεκινούν από 60 ευρώ. Είναι στην ευρωπαική ένωση και έχουν σταματήσει να παίρνουν κονδύλια γιατί τα τρώνε οι πολιτικοί. Έχουν τόσο όμορφο αρχαίο θέατρο και μαγικά αρχαία μνημεία αλλά δεν αξιοποιούνται στο ελάχιστο. Αρχίζω να εκτιμώ το μισθό μου και τη χώρα μου.

Συζητάμε με τις ώρες για ταξίδια μας, τα όνειρά μας. Με πηγαίνει σε ένα ερημωμένο σπίτι από έναν απομονωμένο δρόμο με την καλύτερη θέα στο Plovdiv. Μέσα γεμάτο γκραφίτι και σπασμένα μπουκάλια. Καταλήγουμε σε ένα υπέροχο εστιατόρειο, με πηγές, νερά και τόσο υπέροχα χορταστικά πιάτα σε εξευτελιστικές τιμές. Πράγματι θα μπορούσα να κάνω εδώ φανταστικές διακοπές . Γιατί να μείνω μόνο μια μέρα;
Πηγαίνουμε σπίτι και ετοιμάζουμε την επόμενη διαδρομή μου ξεκουραζόμαστε και ξεκινά η βραδινή ξενάγηση. Όποια και αν είναι η σημερινή κατάσταση της Βουλγαρίας . Η Φιλιππούπολη είναι η πέμπτη πιο αρχαία πόλη στον κόσμο. Και η ενέργειά της είναι τόσο δυνατή , ικανή για να με κρατήσει εδώ για πολύ καιρό.

4η μέρα Plovdiv 10-8

Φθινοπωρινός καιρός μετά τη χθεσινή υπερβολικά ζεστή μέρα. Η πλανεύτρα αυτή πόλη με κράτησε και δεύτερη μέρα για να απολαύσω την ενέργειά της. Στο τοπίο ταιριάζει καλύτερα το σύννεφο και η βροχή. Πηγαίνουμε με το Στέφαν στην εκκλησία Κωνσταντίνου και Ελένης και μετά σε έναν από τους 7 λόφους της Φιλιππούπολης. Επιστρέφουμε στο όμορφο δωμάτιο γιατί βρέχει. Η βροχή έχει φέρει στην ατμόσφαιρα όλες τις όμορφες μυρωδιές της γης. Αισθανομαι οτι ο Στέφαν μου έδειξε όλες τις μυστικές γωνιές και θέες της πόλης, το ποτάμι , τους λόφους. Το βράδυ ταξιδεύω για Βάρνα.

5η μέρα , Βάρνα. 11-8

Στο Yoho hostel με υποδέχτηκαν και μου έδωσαν κρεβάτι και πληροφορίες στις 5.30 το πρωί. Γενικά οι Βούλγαροι έχω παρατηρήσει οτι είναι πολύ ευγενικοί , φιλικοί και φιλόξενοι.
Βρέχει. Το ταξίδι στολίζεται με κατάθλιψη ή περιπέτεια. Στο ξενοδοχείο είναι πολλοί εγκλωβισμένοι στο σαλόνι. Παίζουν κιθάρα και τραγουδούν . Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα.ωΕγώ θα βγω και θα περπατήσω μέχρι να γίνω παπί!

… Και πήγα στο αρχαιολογικό μουσείο και πρωτοαντίκρισα τη μαύρη θαλάσσα να γίνεται ένα με τη βροχή. Η κακοκαιρία δεν πρέπει ποτέ να σταματά τον ταξιδιώτη από το ταξίδι του. Απλά δίνει στις εικόνες διαφορετική χροιά.

6η μέρα Βάρνα 12-8

Σήμερα ο καιρός ήταν ηλιόλουστος. Σαν τα σαλιγκάρια ξαμοληθήκαμε όλοι από το ξενοδοχείο με τα μαγιώ μας. Ένας ρεσεπτιονίστ μου έδωσε ένα ποδήλατο του ξενοδοχείου, λίγο χαλασμένο το φρένο , αλλά τσάμπα. Το δοκίμασα , pas mal. Η βόλτα στα παράλια της Βάρνας ήταν υπέροχη , με μουσική και χωρίς. Πολύ όμορφα σοκάκια , σπίτια και δέντρα , υπήρχε μια δόση Ελλάδας στο τοπίο. Η θάλασσα όμως ήταν τόσο βρώμικη και δύσοσμη που ήταν απλησίαστη.
Μήπως για αυτό τη βγάλαν μαύρη;
Στο ξενοδοχείο, μετρώντας τις λίγε ώρες που μου απέμειναν για να φύγω γνώρισα τον Μπραντ από το Σαν Φρανσίσκο. Ο Μπραντ ταξιδεύει ασταμάτητα και δουλεύει από τον υπολογιστή του. Θαύμασα την παιδικότητά του, κυκλοφορεί με το σκέιτ , την ξεγνοιασιά του και το ασταμάτητο χαμόγελό του.
Μου είπε πως κολύμπησε σε μια πολύ καθαρή παραλία που είναι κοντά στο ξενοδοχείο, 20 λεπτά με το λεωφορείο. Είχα 3 ώρες στη διάθεση μου. Φύγαμε.
Στο δρόμο συνέχιζα να θαυμάζω τον τουριστικό τρόπο ζωής του, κυκλοφορούσε με μπύρα ,αστεία γυαλιά και μια μπαλίτσα για να παίξουμε, σαν το λεγόμενο Αμερικανάκι, και κανείς δε φανταζόταν πως αυτός ο άνθρωπος έβγαζε 100.000 δολάρια το χρόνο για πλάκα.
Η παραλία που με πήγε είχε επίσης βρώμικη θάλασσα, μάλλον από τη βροχή που είχε χθες , αλλά αυτός κολύμπησε , έπαιξε με τα κύματα , ήπιε φρέσκο χυμό και μπύρα και επιστρέψαμε. Με οδήγησε στο σταθμό αυτοσχεδιάζοντας μέσα από σοκάκια και γελώντας με το άγχος μου και μπήκα στο τρένο το τελευταίο λεπτό. Το αποχαιρετιστήριο φιλί ήταν σαν την αρχή του τέλους.
Είμαι στην καμπίνα του τρένου, μόνη μου με 4 κρεβάτια, και έχω στη διάθεσή μου 8 ώρες να απολαύσω τη μοναξιά και ησυχία του βραδινού ταξιδιού αποχαιρετώντας τη Βουλγαρία.
Κάποιοι άνθρωποι εμφανίζονται στη ζωή μας σαν άστρα, μας λένε « Κοίτα, υπάρχει και αυτή η οπτική του σύμπαντος » και μετά φεύγουν .
Χθες βγήκα με μια Βουλγάρα για καφέ, και αισθανόμουν πως μιλούσα με μια Ελληνίδα φίλη μου. Ήταν μαζί μας και ένας Ρουμάνος, και συζητώντας για τα κοινά και διαφορετικά των χωρών μας παρατηρήσαμε πως τα κοινά είναι περισσότερα. Και πως αυτό που συχνά λέμε όλοι , « Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά», « Μόνο στη Ρουμανία συμβαίνουν αυτά», « Μόνο στη Βουλγαρία συμβαίνουν αυτά » είναι ένας μύθος με πολύ εγωιστικά στοιχεία.

Μελετώντας την ιστορία κάθε χώρας στο europe lonely planet παρατηρώ πως είμαι τυχερή που ζω σε αυτή την πόλη των Βαλκανίων. Αυτό το ταξίδι μου δίνει πολύ περισσότερες γνώσεις από ότι περίμενα.

7η μέρα Brasov

Η άφιξή μου ήταν γεμάτη κούραση και νύστα. Ο ταξιτζής μου έκλεψε 3 ευρώ και στη μεταφορά Βουλουρέστι Βράσοφ παραλίφο να μου κλέψουν την τσάντα. Όταν πήγα να βγω από το λεωφορείο , ξέχασα την τσάντα με το λάπτοπ. Ευτυχώς την είδα κάποιοι και ήρθαν και μου το παν . Άρα οι Ρουμάνοι παίρνουν τα + και τα – τους. Συμπέρασμα το ταξίδι θέλει πολύ προσοχή.
Το ξενοδοχείο είναι από τα καλύτερα που έχω επισκεφτεί Πολύ ωράια ατμόσφαιρα, αυλή , πολύ πράσινο, καθαριότητα . Κοιμήθηκα και βγήκα να απολάυσω τον όμορφο ήλιο στη Βαπσοφία. Εντυπωσιακά όμορφα σπίτια σαν μικρά κάστρα. Είδα τα βασικά αξιοθέατα και επέστρεψα γρήγορα. είχα ραντεβού με την Άννα από τη ρεσεπτιόν . Αν και Ρουμάνα αγαπά την Ελλάδα και είναι στην ελληνική κοινότητα. Εϊχα πρόβα στους παραδοσιακούς χορούς και πήγαμε μαζί.

Εκεί είδα πολλούς ρουμάνους να χορέυουν με πάθος παραδοσιακά ελληνικά να φωνάζουν όπα, έλα, και αντί να χαρώ με έπιασε μια μικρή αηδία. Τι κάνουν ; Δεν μπορώ να δικαιολογήσω αυτή την αντίδραση αλλά ήταν τόσο έντονη που μετά από 5 λεπτά έφυγα. Από τη μια λοιπόν χάρηκα που δεν πήγα να δουλέψω στε σχολεία της ομογένειας γιατί φαντάζομαι κάπως έτσι θα ήταν τα πράγματα κι εκεί. Δεν μου αρέσει να είμαι στην ομογένεια σε μια πόλη αλλά θέλω να προσπαθώ να ενταχθώ στις συνήθειές στους. Άλλωστε τι νόημα θα είχε το ταξίδι αν μιλάω και ζω όπως στην Ελλάδα; Πραγματικά η ομογένεια μου φάνηκε σαν φυλακή, σαν εγκλωβισμός στις συνήθειες του παρελθόντος και στα ήθη και παραδόσεις μια χώρας φαντάσματος.
Ξαναπήγα στο κέντρο της πόλης του Μπράσοφ, ξάπλωσα στο κεντρικό σιντριβάνι και άκουγα Αdele. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο σαν να ξύπνησα από λήθαργο, με έλουζε ο ήλιος και είχα ενσωματωθεί με τον παλμό της πόλης, τόσο που άρχισα να περνώ απαρατήρητη ενώ στην αρχή κοιτούσαν όλοι καλά καλά τη μοναδική ξαπλωμένη στην πλατεία.
Ήταν ο Μπότι που είδε το μήνυμά μου στο Brasov group στο couchsurfing. Eμφανίστηκε σε 15 λεπτά, με πήρε και ανεβήκαμε το βουνό. Στην αρχή μου φαινόταν αδιανόητο , ήμουν ακόμα κουρασμένη από το βραδινό ταξίδι. Αλλά μετά η ορειβασία άρχισε να με εξιτάρει, και όσο ίδρωνα τόσο ξυπνούσα. Η φύση της Τρανσιλβανίας έμπαινε στην κυκλοφορία του αίματός μου , υπέροχη διαδρομή. Ανεβήκαμε στην κορυφή μετά από μία ώρα και κάτι, είδαμε σιωπηλοί την υπέροχη θέα με τις κεραμοσκεπές και την κουκλίστικη αρχιτεκτονική και κατεβήκαμε μια ανάσα πριν να σκοτεινιάσει. Συναντήσαμε άλλους 2 Ρουμάνους , πήγαμε σε 2 πάμπ και οι κουβέντα ήρθε και πάλι στα ταξίδια, στα λεφτά και στα όνειρά μας. Η δεύτερη πάμπ ήταν υπόγεια σε ένα πολύ παλιό κτίριο και είχε 2 γαβάθες μες φυστίκια αράπικα πάνω σε κάθε τραπέζι.
Με τα παιδιά αισθάνθηκα πολύ οικεία , σαν να μιλάω με έλληνες.
Ώσπου έφυγα για να ρίξω ένα βασιλικό και απολαυστικό ύπνο.

8η μέρα.

Ξύπνησα με τρελό κέφι από τον υπέροχο καιρό και την ξεκούραση για να ανέβω στο κάστρο του Δράκουλα! Η διαδρομή ήταν καλύτερη από το κάστρο ομολογουμένως. Το κάστρο Μπραν δεν έχει καμία σχέση φυσικά με το Δράκουλα αλλά η καλή του διαφήμιση το έχει γεμίσει τουρίστες και έχει χάσει εντελώς την αίγλη του σαν κάστρο. Τι να πουν και τα κάστρα του Εδιμβούργου!
Τείνω να συγκρίνω χώρες, τοπία και συνήθειες, ίσως να μην είναι καλό αλλά μου βγαίνει αυτόματα. Τα απέραντα λειβάδια και τα πανέμορφα σπίτια που διαπερνούσαμε πηγαίνοντας προς κάστρο δε γινόταν παρά να μου θυμίσουν δυτική Ιρλανδία.
Επέλεξα η επιστροφή μου στο Βουκουρέστι να είναι υπό το φως του ηλιοβασιλέματος για να απολαύσω τα υπέροχα Καρπάθια όρη που χωρίζουν τη Ρουμανία σε βόρεια και Νότια. Χωρίς να έχω δει το Βουκουρέστι συμφωνώ με την άποψη του lonely planet πως αν δεν έχει δει την Τρανσυλβανία είναι σαν να μην έχεις πάει Ρουμανία.

9η μέρα 15 Αυγούστου

Bουκουρέστι

Το βράδυ καθώς κοιμόμουν νόμιζα ότι κουνιέμαι. Αρχίζει να με κουράζει το τρένο και έχω μπροστά μου τουλάχιστον άλλα 3 εικοσιτετράωρα μέσα σε αυτό.
Χθες ο Μάριο με υποδέχτηκε στο σταθμό και πήγαμε στο πολυτελέστατο σπίτι του. Ο Μάριο δουλεύει σε american international school και ο μισθός του είναι τουλάχιστον 4000 ευρώ το μήνα με αμάξι, σπίτι και λάπτοπ πληρωμένα από το σχολείο. Πώς λέμε ελληνικό δημόσιο , καμία σχέση. Μόλις είχε γυρίσει από 8 εβδομάδες ταξίδι στην Ευρώπη. Επαγγελματίας τουρίστας όπως εγώ.
Την επόμενη μέρα ξυπνώντας παρατήρησα πως έχω θέα σε μια τεράστια λίμνη και πως οι κοινόχρηστοι χώροι και ο κήπος είναι υπερ του δέοντος στολισμένοι. Η Ρουμανία δεν είναι μόνο για τους φτωχούς, στο τεράστιο και πανάκριβο σχολείο τους πηγαίνουν 750 μαθητές , πληρώνοντας τουλάχιστον 2000 ευρώ το μήνα. Τι σκληρός που είναι ο κόσμος.
Το παιδί που δουλεύει στην είσοδο με πέταξε ως το κέντρο με το αμάξι του. Είδα πολλούς τσιγγάνους και ζητιάνους. Άρχιζα να μη δίνω σημασία και να παρατηρώ κτίρια , πλατείες, εκκλησίες και μοναστήρια. Το ιστορικό κέντρο γεμάτο πεζοδρόμους και καφέ μου ενέπνευσε μια πολύ όμορφη ευρωπαϊκή πόλη, με δόσεις Βιέννης. Μου έκανε τεράστια εντύπωση το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας και του Νοσοκομείου τους , θα περίμενε κανείς να είναι μουσεία ή η Εθνική Πινακοθήκη τους.
Με λίγες φωτογραφίες και πολύ ξεγνοιασιά ήρθε το απόγευμα όπου συνάντησα και πάλι το Μάριο. Αφού φάγαμε σ’ ένα υπέροχο Μεξικάνικο και συζητήσαμε για τη χώρα του τη Γουατεμάλα και την Λατινική Αμερική, για τους μισθούς των δασκάλων και τα σχολεία, με πήγε μια βόλτα με το αυτοκίνητο ως το απέραντο σχολείο του και τα πάρκα της πόλης. Λόγω της αργίας υπήρχε συνωστισμός στα πάρκα, πολύ έκαναν κουπί στις λίμνες και πατινάζ στο πλακόστρωτο . Ευχάριστη και χαρούμενη ατμόσφαιρα αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες μου.

Βραδινή αναχώρηση, προορισμός Βελιγράδι. Τυχερή πάλι μόνη μου στην καμπίνα. Το ξενοδοχείο μου είναι λίγα μέτρα δίπλα στο σταθμό. Θέλω να είμαι ξεκούραστη και ενεργητική όταν θα αντικρύσω τη Σερβία. Αφήνοντας τη Ρουμανία αισθάνομαι πως θα ήθελα να μάθω κι άλλα για τη διαφορετικότητά της, για το παρελθόν της. Έμαθα κάποιες πιπεράτες ιστορικές λεπτομέρειες όμως δεν καταλαβαίνω τι κάνει αυτό το έθνος ξεχωριστό, και γιατί να μην είναι ακόμα ενωμένη με την Ουγγαρία. Δε θα ξεχάσω την ομορφιά των Καρπάθιων όρων .Τα πιο όμορφα δέντρα και σπίτια που έχω δει ποτέ. Ήταν σαν παραμυθένια λιβάδια, με κουκλόσπιτα και πυκνά ομοιόμορφα δάση με καταπράσινα δέντρα σαν έλατα που χαιρόσουν γιατί τα αφήνουν να πυκνώνουν και δεν τα κόβουν ή δεν τα καίνε.

Σε 10 μέρες είδα μόνο 2 χώρες, τις επόμενες 15 μένουν 8…

10 η μέρα

Βελιγράδι.

Το ξενοδοχείο δίπλα στο σταθμό ήταν άθλιο, και παρότι το πλήρωσα αποφάσισα να μην κοιμηθώ μέσα σε αυτό αλλλά να ταξιδέψω και πάλι το βράδυ με καμπίνα για Σλοβενία. Το ταξίδι ήταν επίσης πολύ κουραστικό , το τρένο έκανε πολύ θόρυβο και ακόμα και με τις ωτοσασπίδες έμοιαζε να μου τρυπάει το κεφάλι. Και αυτό το σφύριγμα κάθε τρεις και λίγο τι το θέλουν τα τρένα, λες και έχει μποτιλιάρισμα. Το μόνο που ήθελα το πρωι ήταν να κοιμηθώ στο ξενοδοχείο , και έπεσα σε αυτό με τη χειρότερη ηχορύπανση και μουσική στο κοινόχρηστο χώρο λες και είχαμε πάρτυ. Αυτή θα είναι λοιπόν η σημερινή μέρα. Βελιγράδι σε 10 ώρες.
Ξεκίνησα το περπάτημα και γρήγορα βρέθηκα στο κάστρο με τα τακς και τα πολυβόλα. Ωραίο αξιοθέατο , σκέφτηκα! Κι όμως σιγά σιγά συνειδητοποίησα πόσο βαθιά πληγωμένη είναι αυτή η πολη και πως ο πόλεμος γι αυτήν είναι το ζωντανό πρόσφατο παρελθόν , και η πόλη σαν ηρωίδα σώθηκε από μέσα του μέσα από αυτό το κάστρο. Αναρχία των κτιρίων , παλιά και νέα , κακόγουστα ανακαινισμένα, φθαρμένοι , χτυπημένοι τοίχοι, μυρωδιά της πρόχειρης επιβίωσης, της ανοργάνωτης και τυχάρπαστης συμβίωσης στα αφανή σύνορα μιας πόλης που κονταροχτυπιέται με εχθρούς, γείτονες , με τον εαυτό της. Μετά το θάνατο του Τίτο , ο δικτάτωρας ήπιε το μεδούλι της χώρας . Και αυτό που βλέπω είναι ένα κατακάθι, που η νέα γενιά παλεύει να ζωντανέψει. Οι μεγαλύτεροι μετά από τόσους πολέμους είναι παραδωμένοι στην απλή επινίωση του σήμερα.
Ένα κακοσχηματισμένο κακόγουστο Βερολίνο μου φάνηκε το Βελιγράδι, με ελάχιστα να δεις , αρκετά ανθρώπινους όμως κατοίκους.
Ο Παναγιώτης , ο ιδιοκτήτης του σουβλατζίδικου στην κεντρική πλατεία με πήγε για καφέ και μου εξηγησε μεστά κάποια ιστρικά στοιχεία για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Οι 3 τελευταίες ώρες στο Βελιγράδι ήταν κενές, και χάρηκα που έφευγα για αλλού, έχοντας μαζί μου μια νέα πολύτιμη γνώση , πώς μοιάζει η πρώην πρωτεύουσα της Γιιουγκοσλαβίας, σαν ταινία του Κουστουρίτσα, σαν τραγούδι του Μπρέκοβιτς με σταγόνες δάκρυα και δόσεις φτώχειας.

11η μέρα.

Άργησα να καταλάβω γιατί το τρένο ήταν πολύ καλύτερο από το χθεσινό. Μετα τον τέταρτο έλεγχο διαβατηρίων μέσα στον ύπνο μου ένας μου λέει
- Ανοίξτε να ελέγξω τις βαλίτσες σας.
- Γιατί πρώτη φορά μου το ζητάνε αυτό έχω μπει σε πόσα τρένα.
Εδώ είναι τα σύνορα για να μπεις στην Ευρωπαική Ένωση.
Μου λέει ο Σλοβένος. Τι είπες ρε μπουρτζόβλαχε , ήθελα να του πω εγώ μεγάλωσα στην Ευρωπαική Ένωση, και του δείχνω την ταυτότητα. Εχω διαβατήριο αλλά από τουπέ σε όλους δείχνω ταυτότητα, επειδή λένε passport! Τι passport σ, στην Αμερική είμαι, ή είμαι Ευρωπαία ή δεν είμαι! Επέμεινε να σηκωθώ από το κρεβάτι και να του ανοίξω τις βαλίτσες. Μεχρι εκείνη την ώρα σε κανέναν δεν είχα σηκωθεί. Προσπαθούσαν να με δουν μέσα από τα μαλλιά και το μαξιλάρι αν μοιάζω με τη φωτό και τους έγραφα. Σε έναν μάλιστα το είπα να πιάσει την ταυτότητα από το πάτωμα γιατί μου πεσε και να σβήσει το φως φεύγοντας. Μού είπε κάτι γελώντας και βρίζοντας μαζί.
Ζήτησα λοιπόν από τον τύπο να ανοίξει μόνος του τις βαλίτσες . Μου είπε πως δεν του επιτρέπει ο νόμος να το κάνει. Αφού με είδε πως δυσανασχέτησα , μου έκανε κάποιες ερωτήσεις και με άφησε.
European Union και δε με αφήνει να κοιμηθώ!

Και όμως μόλις βγήκα από τρένο συνειδητοποίησα πως είμαι στην Ευρώπη. Λουμπλιάνα. Αποθήκευσα τις αποσκευές μου σε ένα υπερσύγχρονο κουτί και ξεχύθηκα στην πόλη . Παντού πεζόδρομοι , ποδήλατα, ηρεμία και γαλήνη. Ανέβηκα στο λόφο και είδα την πόλη από τις όμορφες σκεπές τις. Στο μουσείο είδα σε 3d την ιστορία της Σλοβενίας. Μπαρόκ κτίρια κατάφεραν να επιζήσουν ανάμεσα από τόσα χρόνια και ακόμα στολίζουν την τόσο οργανωμένη και αναπτυγμένη πόλη με τις 3 όμορφες γέφυρες και το γλυκό της ποτάμι να τη διασχίζει.
Έφαγα μια υπέροχη τυρόπιτα με σταφύδες , εξάντλησα τους υπέροχους πεζοδρόμους και έφυγα για Ζάγκρεμπ.

Εκεί, το απόγευμα, με περιμενε ένας Κροάτης , ο οποίος ανέλαβε να μου δείξει το υπέροχο Ζάγκρεμπ by night. Υπέροχη πόλη ανάμεσα σε φώτα, παλιά και νέα, μου αναπτέρωσε το ηθικό και αισθάνθηκα πως ξαναταξιδεύω.

12η μέρα.

Στο ξενοδοχείο συγκατοικούσα με ένα γλυκό Κωσταντινουπολίτικο αγόρι. Διασταυρώθηκαν τα ταξίδια μας στους μοναχικούς δρόμους μας στην Ευρώπη. Ξυπνήσαμε και ξεκινήσαμε να περπατάμε με τους χάρτες μας στο Ζάγκρεπ που όμως δεν είχε την αίγλη της νύχτας. Η ζέστη το έκανε ανυπόφορο. Ψάχναμε για την ομορφιά και μοναδικότητα της πόλης μα τίποτα. Η μόνη εξαίσια στιγμή ήταν αυτή που ξαναέφαγα το παγωτό που δοκίμασα το προηγούμενο βράδυ δίπλα στην πλατεία λουλουδιών στο μαγαζί MIllenium. Dark chocolate μμμμμμ ο παράδεισος ο ίδιος. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ τόσο μαύρη σοκολάτα σε παγωτό.
Οι βόλτες μας στα στενά της πόλης ήταν χαριτωμένες ώσπου ξαναήρθε ο χθεσινός Κροάτης να μας βρει και μας πήγε βόλτα σε μια μεγάλη λίμνη. Δεν ενθουσιάστηκα. Εκεί πολλοί άνθρωποι έκαναν μπάνιο, μπήκα για λίγο στον πειρασμό , αλλά ταξίδευα μετά από λίγο και δεν είχα χρόνο για να ξανακάνω μπάνιο και να αράξω ρούχα. Βγάλαμε όμως ωραίες χαρούμενες φωτογραφίες στη λίμνη. Ο Κροάτης πήρε το δεύτερο μαγνητάκι με την Ακρόπολη, μετά τον Βούλγαρο στη Φιλιπούπολη, το τρίτο και τελευταίο μου μαγνητάκι ποιος θα το πάρει?

13η μέρα.
Ταξιδεύω για Σαράγεβο κοιμάμαι στο τρένο και φτάνω σε μια πόλη όπου δεν μιλούν αγγλικά και δυσκολεύομαι να βρω το ξενοδοχείο μου. Τους ταξιτζήδες στους σταθμούς δεν τους εμπιστεύομαι , χρεώνουν πάντα το τριπλάσιο. Βρίσκω το χόστελ μου το οποίο είναι αρκετά γλυκό, πολύ καθαρό και φιλόξενο. Πήγαινω στο σούπερ μάρκετ και αγοράζω μια σακούλα πράγματα με 2 ευρώ. Γνωρίζω 2 Τούρκους διδακτωρικούς από την Άγκυρα και πάμε μαζί στο free tour . Εκεί ένας Βόσνιος που έζησε 5 χρόνια πόλεμο μας πήγε σε μια εκκλησία όπου συζητήσαμε και μας μετέφερε πολύ στο κλίμα του πολέμου. Πολλά κτίρια είναι ακόμα καταστραμμένα με χτυπήματα από σφαίρες. Το Σαράγεβο είναι κάτι ανάμεσα σε χωρίο και πόλη, ανάμεσα σε βουνά, με μισή διαρύθμιση από τους Οθωμανούς και μισή από τους Αυστροούγγρους. Εϊχε πάρα πολλά τζαμί και αισθανόμουν πως ήμουν στην Κωσταντινούπολη. Γνώρισα έναν Βόσνιο στην ηλικία μου και μου έλεγε οτι στην περιοδο πήγε στο Μαυροβούνιο. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει πως ξαναμοιράστηκαν τα σπίτια μετά τον πόλεμο και δεν καταλάβαινα. Δηλαδή όποιος ήθελε έμενε όπου ήθελε στον πόλεμο; Γι αυτό πολλοί άνθρωποι δεν έφευγαν; Κάπως έτσι. Του έκανα συνέχεια χαζές ερωτήσεις όπως γιατί έγινε ο πόλεμος, πώς έγινε ποιοι συμμετείχαν , πως και γιατί σταμάτησε.
Πήγαμε και ήπιαμε ένα χυμό το βράδυ στα μπαρ και δεν είχα διάθεση μετά από τέτοιες συζητήσεις και τόσους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς απλωμένους σε αυτοί την πόλη να εμπλακώ στη νυχτερινή ζωή. Το Σαράγεβο ήταν σαν μουσείο πολέμου και όπως και στη Σερβία , ήθελα να φύγω σύντομα.

14η μέρα

Ταξιδεύω για Νουμπρόβνικ , νότια Κροατία. Στο πούλμαν γνωρίζω μια πολύ όμορφη και στυλάτη Βόσνια την Άντα. Συζητάμε για τις σπουδές μας, μου έλεγε πως εκεί πληρώνουν στα Πανεπιστήμια, μου έλεγε οτι αυτή κατά τη διάρκεια του πολέμου έμεινε στη Γερμανία και ο πατέρας της την επόμενη μέρα δεν μπόρεσε να πάει γιατί κλείσαν τα σύνορα. Περάσαμε από μια υπέροχη λίμνη και κατεβήκαμε σε διαφορετικούς προορισμούς.
Το Ντουμπρόβνικ έχει μια τεράστια παλιά πόλη με μεγάλα τείχη Βενετσιάνικου κάστρου γύρω γύρω και πολλοί ωράια αρχοντικά σπίτια. Το είδα μέσα σε φρικτή ζέστη, όμως το κορεάτικο παγωτό μαύρης σοκολάτας με δρόσζε συχνά πυκνά.
Τι όμορφα μνημεία άφησε το roman empire , σκέφτομαι. Το othoman εκτός από τζαμί και κεμπάπ τι άφησε, αναρωτιέμαι.

Συνεχίζω το δρόμο για το Kotor bay στο Μαυροβούνιο. Ήμουν αρκετά κουρασμένη από τις πολλές μετακινήσεις αλλά στο Ντουμπρόβνικ ήταν πολύ ακριβά για να μέινω. Στο δρόμο γνωρίζω μια Σέρβα και κατεβαίνουμε μαζί. ¨Μόλις κατεβαίνουμε μένουμε ακίνητες να κοιτάμε τα δεκάδες βεγγαλικά που πετάνε στον ουρανό. Σκάφη περνούσαν και μας χαιρετούσαν, και με δυσκολία περάσαμε την κύρια είσοδο για να μπούμε στην παλιά πόλη. Εκεί είχαν το περιβόητο φεστιβάλ καραβιού και όλοι οι δρόμοι στην παλιά πόλη ήταν γεμάτοι από κόσμο που χορεύει και πίνει και ντιτζει που παίζει μουσική. Πρωτοφανές θέαμα για μένα μέσα σε παλιά πόλη, τι τυχερή που πέρασα 3 χώρες σήμερα και κατέληξα εδώ! Τέτοια υποδοχή! Το ξενοδοχείο μου ήταν ένα αρχοντικό στο πιο κεντρικό σημείο της παλιάς πόλης που δύσκολα φανταζόσουν πως εκεί έχει χόστελ. Ανέβηκα στη ρεσεπτιον και βρήκα τις κοπέλες που δούλευαν να κάθονται στο αρχοντικό μπαλκόνι και να κοιτάζουν από ψηλά το πλήθος που έχει πάρτυ.Έκανα μπάνιο ντύθηκα και της βρήκα στο μπαλκόνι να χορεύουν. Μετά από λίγο έμεινα μόνη στο προεδρικό μπαλκόνι και χόρευα μπρος στο βενετσιάνικο κάστρο.Αντρικές παρέες από κάτω με φωτογράφιζαν βγάζαν φωτογραφίες και μου έκαναν νόημα να κατέβω και εγώ έσπαγα πλάκα.Έπειτα γνώρισα μια Σέρβα και γυρίσαμε την υπόλοιπη παλιά πόλη. Έπεσα ξερή, 3 χώρες σε μια μέρα…

16 Μέρα

Το Μαυροβούνιο έχει την πιο εξωτική ομορφιά που έχω συναντήσει σε αυτό το ταξίδι. Συνδυάζει αγρια βουνά με θάλασσα. Πήγα για μπάνιο με παιδιά από το χόστελ και το βράδυ τους ξεσήκωσα και κάναμε βραδινό μπάνιο με μπύρες. Μετά από τέτοια χαλάρωση δε θέλω άλλη ιστορική περιήγηση και δημοσιογραφικές συνεντεύξεις στους κατοίκους άλλων χωρών, Κόσοβο και Φύρομ. Θέλω να πάω στο σπίτι μου και να μου μείνει η γλύκα του Μαυροβούνιου. Κλέινω τα εισητήρια Πό Τίρανα Αθήνα νωρίτερα.

17η μέρα

Ξεκινώ με πούλμαν για Τίρανα. Στα σύνορα χάνω το τελευταίο πούλμαν και για καλή μου τύχη γνωρίζω ένα ζευγάρι από το Κόσοβο στο σταθμό που προθυμοποιείται να με φιλοξενήσει. Περνώ τη μέρα μου στην τεράστια αμμώδη παραλία μαζί τους και στην παλιά πολη, το Βενετσιάνικο κάστρο που βρέχεται από θάλασσα.Γαλήνη…

18η μέρα Τίρανα

Απορούσα γιατί τόση αντιπάθεια για τους Αλβανούς και μόλις έφτασα διαπίστωσα την άξεστη και πονηρή συμπεριφορά τους από κοντά. Ευτυχώς ήταν εκεί ο Λαέρτης και μείναμε μαζί μια μέρα γιατί δε μου άρεσε καθόλου η ατμόσφαιρα, ζέστη και αρνητική ενέργεια από τους κατοίκους. Μουυ έδειφε αρκετά ωραία μέρη, με ενημέρωσε για την ιστορία και είπα όχι άλλη ιστορική εκπαίδευση, το κεφάλι μου θα σπάσει.

19 μέρα
Αισθανόμουν πως δεν είχα τίποτα να κάνω σε αυτή τη χώρα από τη δεύτερη κι όλας μέρα. Αισθανόμουν πως επιστρέφω στον πολιτισμό, Αθήνα, Ιθάκη, πόσο τυχερή είμαι που μπορώ και φεύγω για να επιστρέψω σοφότερη…