EVNOUS

Τι να ’σαι; Και πουθ’ έρχεσαι; Ποιος σ’ έφερε ως την πόρτα
και μπήκες έτσι ντροπαλό κι αγουροξυπνημένο;
Δεν ξέρεις, πας, ένας θεός σε πάει βήμα βήμα…
και κλαις, κι εγώ είμαι αδύναμος – σώπα – να σε βοηθήσω.
Σώπα… Να σκύψω απάνω σου και να σε μελετήσω.
Είσαι όμορφο από αστοχασιά κι από βαθύβουλη άγνοια,
αποζητάει το μέγα Ναι η πάνσοφή σου αθωότη,
και μια απορία ολόκληρο το προσωπάκι σου είναι.
Το ρώτημα στα χείλη σου κρεμασμένο να το φυλάς στολίδι σου.
Θα σου διδάξω τα λουλούδια πρώτα,
θα μάθω σε με όνομα απλό να τα καλείς στη στράτα να σ’ οδηγάν,
κι αν κάθε γνώση γίνει ανθός, πάντα να μένει θαύμα.
Θα σου διδάξω αργότερα τις ρίζες,
θα μάθω σε να λαχταράς της γης το μέσα κόσμο,
εκεί που οι ρίζες μάχονται και κρίνουν και διαλέγουν.
Σε μια αμμουδιά, προς τ’ ανοιχτά πελάγη θα σε φέρω,
εκεί θα κάτσουμε απ’ την αυγή ως το βράδυ.
Θα σου πω για των κρύων βυθών τα ρίγη,
θα σου μιλάω για δράκαινες, για μέδουσες για σμέρνες,
για τη Ρουφήχτρα, το θεριό, που στήνει σου καρτέρι.
Γι’ αυτό να μείνεις φρόνιμα κοντά μου στ’ ακρογιάλι
και θα ‘ναι η ζωή σου συλλογή εντός πιστά κλεισμένη,
και προς το βράδυ, σπίτι σου στης μάνας σου τον κόρφο
το μέτωπο να γείρεις νυσταγμένο,
με λόγια του αλφαβήτου σου διηγώντας μας όσα είδες,
και με φωνούλα τρέμουλη τριγύρω σου θα ψάχνεις
το στέριο λόγο, το κλειστό λιμάνι για ν’ αράξεις.

Είμαι ευτυχισμένη γιατί δε θέλω τίποτα
τίποτα δικό μου
Οποιαδήποτε ιδιοκτησία μου θέτει περιορισμούς
Είμαι ευτυχισμένη γιατί η ύλη μου είναι ασήμαντη
μπροστά στο ρυθμό που κυλάει ο χτύπος της γης μέσα από μένα
Είμαι ευτυχισμένη γιατί η δικαιοσύνη του ήλιου ντύνει τα μάτια μου με χαμόγελο
χωρίς να περιμένει αωταπόκριση
Είμαι εδώ, παρούσα στο όνειρο της αυτοπραγμάτωσης γιατί το δίκαιο και το άδικο
βρίσκουν γέφυρα ανάμεσα στα αυτιά μου
ανάμεσα στα δυο μου πόδια
ανάμεσα στα χέρια μου, τα στήθη μου
και μέσα στις άπειρες διασταυρώσεις των μαλλιών μου
Είμαι ευτυχισμένη γιατί δε με ενδιαφέρει ο δρόμος για την ευτυχία και δεν προσπαθώ να την κατακτήσω
Δε με ενδιαφέρει καμιά νέα αρχή και κανένα πλάνο
Είμαι ευτυχισμένη γιατί δεν ορίζω την ευτυχία, γιατί δεν δικαιολογώ την ευτυχία
γιατί δεν τη φοβάμαι
Αποδέχομαι την πιθανή ανυπαρξία της και γι αυτό βιώνω την οντότητά της
Κατόρθωσα να μη φοβάμαι το φόβο μου αλλά να τον αγαπώ σαν το πολυτιμότερο αγαθό που μου έδωσε η φύση
Για να αισθάνομαι αδύναμη μέσα στην άπειρη δυνατότητα μου
Τι νόημα θα είχε η ζωή μου δίχως την ηδονή της νίκης από τις αδυναμίες μου
Είμαι ευτυχισμένη γιατί ζω σε αλλεπάλληλες φυλακές που μου δίνουν φως όταν δεν υπάρχει
Τι γεύση θα είχε η ελευθερία χωρίς τη μικρή φυλακή μου
Χωρίς την αδυσώπητη ματαιότητα και αμφιβολία τι σθένος θα είχε η βούληση μου
Είμαι ευτυχισμένη ακόμα και όταν δεν είμαι
Είμαι αυτό που συγκρούεται χωρίς να χτυπιέται και κάποιες φορές χωρίς να αγγίζεται
Το καυτό άγγιγμα που μένει σαν χάδι μετά τη σφαλιάρα της ζωής.
Το φύσημα στο χνούδι του ώμου μου όταν περνά από δίπλα μου μια ύπαρξη
Μέσα στην κρούση και μετά το χωρισμό
είμαι πάλι εδώ
Πάλλομαι ακίνητη
Ακροβατώ στην ευτυχία που κουβαλάω
από τη στιγμή
που

ενώθηκα

για να υπάρχω.

Μέσα στη σκόνη της νιότης μας,
σταγόνες όξινης βροχής αναθυμιάζουν ερωτικά αρώματα από το έδαφος,
και μας μαγεύει η πρόστυχη ένωση της φύσης με την πόλη.
Χασισωμένοι περαστικοί ακουμπούν στο πεζούλι κάτω απ’ το στέγαστρο
κι απολαμβάνοντας το ατέλειωτο τσιγάρο τους,
οσφραίνονται πηλό και σάρκα γήινη με υδάτινη στάλα, ταξιδεμένη.

Κι εσύ,
μέσα από αυτή τη σταγόνα που μόλις ακούμπησε το εφηβικό σου μάγουλο, ταξιδεύεις ανάποδα, το σύννεφο να πιάσεις.
Κίτρινη γη αφήνεις πίσω σου και για τ’ αστέρια κινάς,
χωρίς ομπρέλα για οδηγό,
μυρίζεις, αγγίζεις, πετάς.

Και μόλις ένα σύννεφο λευκό σε πλησιάσει
κι ακούς ψιθυριστά «μη σταματάς»,
στέκεις μετέωρος, κατακτητής της γέννησής σου,
κι αναζητάς ξανά πού θες να πας.

Μείνε εκεί, μην κάνεις βήμα,
δεν έχει γυρισμό ή φυγή.
« Ω ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα »
αναβαπτίσου στη μοβ βροχή.

Αδελφή μου
σου ‘χα τάξει αθάνατο νερό ταξιδεμένο μέσα από φεγγερά περάσματα της γης
Ταξίδια σε άλλες χώρες μακρινές
εκεί όπου ο έρωτας και η σκέψη θ’ αγνοούν τις νευρικές μας χαοτικές ευθύνες
Και μου πες πόσο υπεύθυνη είναι η νιότη μας και πώς το κάθε μας ταξίδι μακριά
πολύ μακριά θα μας ενώνει
Και πως μαζί σε άλλους κόσμους θα βρισκόμαστε
πως κάθε χρόνο, κάθε μέρα μέσα απ’ τα αστέρια θα μιλάμε

Αδελφή μου
σου είχα ψιθυρίσει μια μέρα όταν κοιμόμασταν μαζί πως σ’ αγαπάω
Και κοιμωμένη χαμογέλασες και έβλεπες όνειρα
της παιδικής σου γύρης
Κι όταν μαζί θελήσαμε να ερμηνεύσουμε τον κόσμο και τις σχέσεις μας
Όταν μαζί απ’ την αρχή μάθαμε να αναπνέουμε
και να βιώνουμε την αίσθησή μας
Ξανά μου χαμογέλασες και μ’ έσφιξες και μου πες, ποτέ να μη με χάσεις.
Μα είναι οι λέξεις ένας ασήμαντος εχθρός
που δεν μπορεί να ορίσει την ψυχή μας
Ό,τι κι αν πούμε χάνεται και μένει το κορμί μας

Αδελφή μου
Δεν ξέρω αν γεννηθήκαμε από την ίδια μάνα, τη ζωή
και πώς τα κύτταρά μας τόσο άψογα κατανοούνται
Ξέρω πώς με τη γέννησή σου
γιορτάζω κι εγώ το σύμπαν μας
Κι όσο πιο μακριά το φτάνουμε, σώμα και νους όσο εξαπλώνονται στην αγκαλιά του,
τόσο πιο πλήρεις συνταξιδεύουνε οι μοναξιές μας
Έχει πολλούς ορίζοντες ακόμα, πολλές πυξίδες
και κάθε γενέθλια μέρα μας θα μας συνδέει πιο βαθιά με τη μητέρα μας
αυτής που τρέφει ακούραστα κάθε φορά την ύπαρξή μας
Πέρα απ’ το σώμα και πολύ πιο πάνω απ’ την αγάπη

Αν όλα αυτά, που γεννήθηκαν με την πρώτη σου ανάσα,
μπορούν να χωρέσουν σε ένα μου δάκρυ
δακρύζω τώρα που σου γράφω από χαρά
Και τραγουδώ
τα άλλα που θα ‘ρθουν
μονογράμματα
να μοιραστώ μαζί σου
σε χρόνια πολλά
και στιγμές άπειρες
η αδελφή σου.

Σάκοι από πανί δεμένοι
στον ώμο φορτωμένοι
και πάτε.
Πού πάτε.
Μάτια άγρια
με φόβο ντυμένα και πάτε.
Πού πάτε.
Πλήθος φυλών
ομαδικό τρέξιμο
και πάτε.
Από Πανεπιστημίου Ακαδημίας
και πάλι κάτω
και πάλι πάνω
Άνοιξε κλείσε το πανί
Χαρτόνια μουσκεμένα
Και πάτε
Πού πάτε.
Τσάντες, φτηνά κοσμήματα και κάλτσες.
Βλέμματα φόβου χαμόγελα υπερηφάνειας
Και πάτε.
Κάποιος έρχεται και τρέχετε
Που πάτε.
Τι κουβαλάτε
Αιώνιο φορτίο στην πλάτη σας οι άδειες τσάντες
τα ανικανοποίητα όνειρα
η ίδια η ζωή σας
Φορτίο
- Φαλιμεντέρι Ντέιβιντ
- Σόκραν Κουσείν
Η φωνή του αδελφού σας.
Μάτια που γυαλίζουν
Συναγερμός τα μπλε αυτοκίνητα
Και πάτε
Με άδειες τσάντες τρέχετε
Πού πάτε
Μια ζωή να τρέχετε
Πού πάτε
Μόνο να τρέχετε
Πού πάτε
Πάτε
Πού πού
Πού να σας πω
Να πάτε

Φεύγεις κι έρχεσαι
Και ξανά
Φεύγεις και έρχεσαι
Και ξανά
Και ξανά φεύγεις
Και ξανά έρχεσαι
Και φεύγεις.
Ανάμεσα στον πηγαιμό και γυρισμό σου
Φεύγεις και έρχεσαι
Ξανά και ξανά
Για να ορίσεις το είναι μου.